Uzun yıllar profesyonel iş hayatında yöneticilik yaptıktan sonra, içimde uzun süredir taşıdığım bir hayale yöneldim: seramik. Hep vardı, ama zamansızlıktan bir türlü vakit ayıramadım. Sonra bir gün kendimi seramik sanatçısı İbrahim Yıldızbaş’ın atölyesinde buldum. O atölyede geçirdiğim her an, bana ilham verdi. Toprakla, ateşle ve kendi iç sesimle tanıştım.  Aynı zamanda torna sanatçısı Umut Poyrazoğlu’ndan da dersler almaya başladım. Onun sayesinde çamura farklı bir gözle bakmayı ve en önemlisi onu kontrol etmeyi öğrendim.

Tornada istediğim formu oluşturmak kolay olmadı; çünkü torna, sabır ve pratik isteyen zor ama büyüleyici bir sanat. Bugün zamanımın büyük bir kısmını tornanın başında geçiriyorum.  Ürünlerimin bir kısmında sadece torna, bir kısmında sadece elle şekillendirme tekniklerini kullanıyorum.

Sanatsal, kalıcı eserler üretmek beni derinden besliyor. Bunun yanında işlevsel ürünler geliştirmek — insanların günlük yaşamına dokunan, farklı evlere giren parçalar üretmek — ayrı bir mutluluk kaynağım.  Kimi zaman sadece tornada, kimi zaman yalnızca elle; ama en çok da bu iki tekniği harmanlayarak, yeni formlar keşfetmeyi seviyorum. Bu keşif hali, benim için artık yalnızca bir üretim değil; bir yaşam tarzı.

Her parça, dokunduğum her çamur; iç sesimin, öğrenme yolculuğumun ve emeğimin izlerini taşıyor. Ve bu yolculuk hala şekillenmeye devam ediyor…

Feza